กำแพงภาษี 36% ของสหรัฐ

กำแพงภาษี 36% ของสหรัฐฯ กระทบไทยตั้งแต่ระดับรายได้ประเทศ เพราะอุตสาหกรรมจำนวนมากยังพึ่งพาตลาดสหรัฐฯ เป็นตลาดหลักและตลาดที่ให้ราคาสูง เมื่อคำสั่งซื้อถูกชะลอหรือถูกตัดออก ผลกระทบจึงไม่ได้หยุดอยู่ที่ผู้ส่งออก แต่ไหลย้อนกลับมาทั้งระบบเศรษฐกิจในประเทศ การประเมินชี้ว่า มูลค่าส่งออกของไทยอาจหดตัวสูงถึง 8–9 แสนล้านบาทภายในปีเดียว ส่งผลให้ GDP เสี่ยงลดลงราว 0.3–0.5% เงินจากต่างประเทศที่เคยหมุนผ่านโรงงาน แรงงาน และธุรกิจท้องถิ่นจะหายไปอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะในเมืองอุตสาหกรรม จังหวัดชายฝั่ง และพื้นที่เกษตรกรรมที่พึ่งพาการส่งออกเป็นหลัก ในภาคเกษตรอย่างยางธรรมชาติ สหรัฐฯ เคยรับซื้อประมาณ 10% ของยอดส่งออกยางไทย และเป็นตลาดที่ให้ราคาสูง เมื่อออร์เดอร์จากตลาดนี้หายไป ราคาหน้าไร่ถูกกดลงทันที รายได้ของครัวเรือนชาวสวนยางกว่า 1.6 ล้านครัวเรือน ลดลงพร้อมกัน เงินหมุนในชุมชนจึงสะดุดในเวลาไม่กี่สัปดาห์ เมื่อรายได้จากภาคการผลิตและเกษตรหายไปพร้อมกัน ฐานรายได้ของประเทศจะอ่อนแรงลงทันที และกลายเป็นจุดตั้งต้นของแรงกดดันด้านงาน รายได้ และค่าครองชีพที่ตามมาถัดไป

ในจังหวะที่รายได้ของแรงงานและครัวเรือนลดลง ค่าใช้จ่ายกลับเพิ่มขึ้นพร้อมกันจากหลายปัจจัย เงินบาทที่อ่อนค่าทำให้ต้นทุนนำเข้าสูงขึ้น โดยเฉพาะน้ำมัน ก๊าซหุงต้ม และค่าขนส่ง ซึ่งจะถูกส่งต่อไปยังราคาสินค้าและบริการในชีวิตประจำวัน ผลลัพธ์คือ คนที่มีรายได้เท่าเดิมต้องจ่ายแพงขึ้นทุกใบเสร็จ ขณะที่ครัวเรือนที่รายได้ลดลงต้องแบกรับภาระหนักขึ้นสองชั้น หลายครัวเรือนจึงเริ่มพึ่งพาเงินออม หรือหันไปใช้สินเชื่อเพื่อประคองชีวิตในระยะสั้น ความเสี่ยงที่ หนี้ครัวเรือนจะเพิ่มสูงจนแตะระดับ 90% ต่อ GDP จึงไม่ใช่เรื่องไกลตัว

ดอกเบี้ยบัตรเครดิต สินเชื่อส่วนบุคคล และเงินกู้นอกระบบ กลายเป็นภาระที่สะสมเงียบ ๆ และยากจะคลี่คลายในระยะยาว กำแพงภาษี 36% ของสหรัฐฯ จึงไม่ได้จบอยู่ที่ตัวเลขการค้า แต่ไหลลงมาเป็น รายได้ที่ลดลง ค่าครองชีพที่สูงขึ้น และหนี้ที่เพิ่มขึ้น สำหรับคนไทยทุกระดับ ตั้งแต่แรงงานในโรงงาน ชุมชนรอบพื้นที่ผลิต ไปจนถึงครัวเรือนในเมืองใหญ่ ภาระนี้อาจไม่เกิดขึ้นพร้อมกันในวันเดียว แต่กำลังเกิดขึ้นจริง และกำลังซ้อนทับชีวิตของผู้คนทั้งประเทศ

เมื่อรายได้จากการส่งออกสะดุด โรงงานและภาคการผลิตคือจุดที่รับแรงกระแทกถัดมา แรงงานจำนวนมากเผชิญผลกระทบจากการตัดค่าล่วงเวลา ลดกะกลางคืน หรือปรับลดวันทำงาน รายได้รวมต่อเดือนของแรงงานจึงหายไปทันที แม้เงินเดือนพื้นฐานจะยังคงเท่าเดิม แรงงานโรงงานกว่า 3.7 ล้านคน พึ่งพารายได้จากโอทีเป็นส่วนสำคัญของชีวิตประจำวัน เมื่อรายได้ส่วนนี้หายไป ความตึงตัวทางการเงินจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะในครัวเรือนที่มีภาระผ่อนบ้าน ค่าเล่าเรียนบุตร หรือค่าใช้จ่ายประจำที่ลดไม่ได้ ผลกระทบไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะภายในโรงงาน แต่ลามออกไปยังอาชีพอิสระและธุรกิจรายย่อยรอบพื้นที่ผลิต เช่น ร้านอาหาร ร้านค้า วินมอเตอร์ไซค์ และบริการรายวัน เมื่อกำลังซื้อของแรงงานลดลง เงินหมุนในชุมชนและเมืองอุตสาหกรรมจะหายไปอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังไม่มีการเลิกจ้างอย่างเป็นทางการก็ตาม เมื่อรายได้ลดลง แต่ค่าใช้จ่ายยังคงอยู่ครบ ความไม่มั่นคงของแรงงานจึงเพิ่มขึ้น และกลายเป็นแรงกดดันต่อครัวเรือนในวงกว้าง